21 juli 2003 – 29 november 2018

Op 29 november hebben wij in afscheid moeten nemen van onze lieve, wijze labrador Claire.

Claire is in september 2012, op 9 jarige leeftijd bij ons komen. Zij heeft tot haar 9de jaar keihard gewerkt als KNGF-blindengeleidehond. Toen zij in 2012 met pensioen ging, hadden wij het voorrecht, dat lieve Claire bij ons kwam wonen.
Claire was een lieve, sociale, wijze en slimme labrador. Zij hoefde van ons eigenlijk helemaal niets meer, alleen lekker hond zijn. Rauzen, rennen en af en toe een oefeningetje doen, om een brokje te verdienen. Haar favoriete oefening was de “wacht”. Als er bijvoorbeeld hardlopers aankwamen, dan riep ik tegen mijn meiden “meiden, wacht” en dan bleven ze netjes staan. Als de hardlopers voorbij waren, riep ik ze naar mij toen en kregen zij hun beloning. Natuurlijk kwamen we niet altijd hardlopers tegen, maar daar had Claire het volgende op gevonden. Was het een hardlopers arme wandeling, dan waren we opeens Claire kwijt. We keken om en zagen Claire rustig staan wachten en kwispelen. Zij had zelf de oefening “wacht” ingezet. Als je haar dan riep, kwam ze trots en vrolijk kwispelend naar je toe, om haar brokje in ontvangst te nemen. Dit probeerde zij natuurlijk meerdere keren op een wandeling. Dit bleef zij tot het einde toe doen.
Claire was ook zeer fotogeniek, dus moest onze “Doutzen”, zoals we haar noemde, menig keer poseren voor een foto. Zij deed dit in het begin heel graag, want fotomodel zijn betaald best goed. Zij heeft zo menig frolicje verdiend.
Wij hadden nooit kunnen vermoeden, dat wij ruim 6 jaar van Claire hebben mogen genieten. Wij zijn enorm blij, dat de altijd vrolijke Claire zo lang bij ons heeft mogen zijn. Het was voor ons helemaal een cadeautje, dat Claire in augustus nog een keer is mee geweest naar Denemarken en begin november naar Ameland. Dat was voor ons quality-time met haar.
Nooit meer Claire, die voor het raam staat te wachten, als wij thuiskomen. Wij zullen deze mooie, blije, blonde LabradorDame missen, maar zij zal altijd voortleven in onze harten.

Rust zacht lieve, lieve Claire.

 

03 DECEMBER 2000 – 09 NOVEMBER 2015

Dogtouch Labrador Retriever Noa overleden.

Op 10 november hebben wij in overleg met onze dierenarts afscheid moeten nemen van onze eerste lieve zwarte labrador Noa. Noa is als pup bij ons komen wonen. We hebben bijna 15 jaar van deze geweldige lieve meid mogen genieten.

We hebben samen heel wat avonturen met elkaar meegemaakt. De puppytraining en daarna de jachttrainingen. Noa had een hekel aan om iets in haar bek  te dragen wat ver uitstak. Zo moest zij een keer een rat apporteren, de staart van de rat wiebelde haar te veel in haar bek. Zij gooide de rat neer en de trainster dacht dat Noa de rat op stond te eten. Maar nee, Noa vouwde de rat dubbel, zodat de staart van de rat naar voren uitstak en bracht hem zo binnen, de Kanjert.

Noa had ook humor. Op de jachttraining moest Noa komen op de fluit vanaf 80 meter. “Weet je zeker dat Noa komt”, vroeg de trainster aan mij. “Natuurlijk”, zei ik. Noa en ik 80 meter van elkaar. Ik fluit en Noa rent als een speer recht op mij af. Ik sta hondentrots klaar met brokjes, om haar flink te belonen. Als een speer rent zij mij voorbij en duikt tot groot plezier van iedereen in het water 10 meter achter mij. De trainster was de enige die hier de lol niet van in zag en Noa en ik moesten apart gaan zitten en mochten de volgende oefening niet mee doen. Ons ontbrak de muts met “DOM” er op.

Noa ging graag naar de duinen en de bossen, maar het strand was haar lust en haar leven. Als zij mocht kiezen ging zij het liefst naar het strand. Lekker struinen langs de kustlijn. Schelpen, houtjes, krabbetjes eten. Zij genoot daarom met volle teugen van onze vakanties aan de kust van Denemarken, Terschelling en Ameland.

Vele keren ben ik met Noa op Ameland bij Klaas Wijnberg, de hondenfluisteraar, geweest. Daar had zij de specialiteit, om sneaky achter de rug van Klaas of Daphne Wijnberg op de bank te gaan liggen. Tot grote hilariteit van de andere cursisten, die wisten dat dit ten strengste verboden was. Maar met haar lieve, trouwe Labradorogen deed zij iedereen smelten.

Dat Noa een bijzondere Labrador was, bleek op de laatste vakantie in Denemarken. Op de laatste dag van onze vakantie namen wij op het strand afscheid van Duitse kennissen met hun Golden Retrievers. We gingen uit elkaar en toen we 30 meter uit elkaar waren, liep Noa plotseling naar hen terug. Zij liet zich nogmaals knuffelen en aanhalen. Toen dit gebeurd was, liep ze naar ons terug. Onze Duitse vriendinnen waren net zo verbaasd en onder de indruk als wij. Dit gaf mij wel een unheimisch voorgevoel, maar wel een heel mooi gebaar van onze bijzondere en lieve Noa.

Noa was een heel sociale en vriendelijke labrador. Zij vond het prima als er weer een hond bij ons kwam wonen of logeren. Zij heeft al onze honden zien komen, Inci, Luna, Febe en Claire. Zij vond het prima en alle honden waren bij haar van harte welkom. Zij kon met iedere hond overweg. Dankzij Noa ging ik mij verdiepen in de psyche en het gedrag van honden. Ik heb dankzij haar vele hondencursussen gevolgd en diploma’s gehaald, zoals Kynologisch gedragstherapeut, -trainer, hondenmasseur en speurinstructeur. Hieruit is mijn bedrijfje Dogtouch ontstaan met in de banner de mede oprichtster van Dogtouch “Noa”. Wij zullen onze lieve geweldige Noa missen. Maar zij leeft voort in onze harten en in Dogtouch. De mooie herinneringen en de mooie jaren en avonturen, die we met haar en samen met Inci, Luna, Febe en Claire hebben beleefd, zullen wij nooit vergeten.

Rust zacht lieve, lieve Noa.

28 januari 1997 – 24 december 2009

Onze tricolore is plotseling uiteen gevallen.

Op 24 december hebben wij toch nog vrij plotseling afscheid moeten nemen van onze lieve bruine “knuffelkont” Inci. Zij kwam op vier en halfjarige leeftijd bij ons wonen en heeft ruim 8 jaar ons leven verrijkt. We zullen die aandachtvragende neus onder onze arm missen. Het liefste lag zij de hele avond tegen ons aan en wilde ze aangehaald worden. Inci wilde altijd graag met ons mee, zodra we opstonden, keek zij ons vragend aan of zij niet mee kon.
Apporteren was haar lust en haar leven. Zij was zo fanatiek en hard voor zichzelf dat zij tijdens het oppakken van de dummy weggleed en haar kruisbanden scheurde. Dankzij de Kliniek van Atjo Westerhuis heeft zij tot aan het einde uitstekend gefunctioneerd met de nieuwe kruisbanden. Doordat zij artrose kreeg moesten wij het de laatste 3 jaar steeds rustiger aan doen. Het haar zo geliefde strand werd te zwaar voor haar. Ook kon zij niet meer mee met de grote wandelingen met Noa en Luna. Wij moesten apart met haar uit en dat deden wij met alle plezier. Zij kon bij ons aan de overkant in de duinen op haar eigen tempo rondstruinen en daar had zij nog veel plezier in. Helaas werd bij Inci kanker geconstateerd en toen ging het heel hard. Na een korte ochtend wandeling waar zij nog veel plezier aan beleefde, kon zij 3 uur later niet meer opstaan en was verlamd aan haar achterpoten. Zij ging zienderogen achteruit en toen hebben wij in overleg met onze dierenarts, met pijn in ons hart, de moeilijke beslissing genomen om van Inci afscheid te nemen. Wij zullen onze vrolijke, altijd kwispelende knuffelkont missen en zij heeft een warm plekje in ons hart, want wat hebben wij al die jaren genoten van elkaar en samen met Noa en Luna vele avonturen beleefd.

Rust zacht lieve INCI

Contact

Frans Brouwer
Dogtouch
Katwijk

Mobiel: 06 24 60 11 51

E-mail: info@dogtouch.nl

Meer contactinformatie

Volg ons

twitter icon facebook icon

Banners

Website realisatie en ontwerp door 1322 Design